Callirrhoë in Berlin


 pieces of cake




With works by Christian Falsnaes, Sajan Mani, Vasilis Papageorgiou, Linn Phyllis Seeger, Erica Scourti, Socratis Socratous, Valinia Svoronou and Nasan Tur; curated by Olympia Tzortzi 

06 October – 03 November2022
Opening day: 06 October, 6 pm – 9 pm
Address: Selchower Strasse 22, 12049 Berlin | Opening hours: Thu – Sat, 2 pm – 6 pm


Piece of cake: something easily accomplished like swallowing a slice of sweet dessert, an expression originated in the Royal Air Force in the late 1930s for an easy mission. What a cynical wording to describe the present, as a breeze that everyone can cope with. “Let them eat cake” as the most famous quote attributed to Marie-Antoinette - the queen of France during the French Revolution - was her response upon being told that her starving peasant subjects had no bread. True or false, an oral history that someone probably just repeated something that he/she/they overheard in order to reinforce the upcoming revolution. A phrase that remained through the years as a popular saying to express the disconnection within the society. Α cake as an allegory of society. A whole that could be cutted in pieces but in order to „function“ as it is supposed to needs to be complete. But what if the individual pieces face the so-called derealization, where you feel detached from your surroundings? In an attempt to bridge this feeling of collective loneliness is presented a selection of artists that answer the very personal question of how they are seeing the world. Artworks that ostensibly could be difficult to encode and an exhibition text that consists of the answers of the artists are welcoming you to be part of this cake. 



hyper (hyper)





With works by Lenora de Barros, Sine Hansen, Lena Henke, Selma Köran, Panayiotis Loukas, Angelo Plessas, Siggi Sekira, Zoe Spehr, Yorgos Stamkopoulos and Julija Zaharijević; curated by Olympia Tzortzi

14 September – 05 November 2022
Opening day: 14 September, 7 pm – 10 pm
Address: Kallirrois 122, 11741 Athens | Opening hours: Thu – Sat, 4 pm – 8 pm


Hyperreality versus surrealism equals hypersurreality. Shapes sculpted much larger or smaller than life, colors more vivid than expected, subjects that include an enigmatic imagery compose a hyper-surreal condition to be observed. Shifting from the notion of the “superior reality” of the subconscious – surrealism – and its overflow into society to the inability of consciousness to distinguish reality from a simulation of reality – hyperrealism – the exhibition is creating a mirrored world of spectacle of realisms. Shape and color as representations fulfill two basic functions. One connects things belonging together and separates the ones that should be apart and the other one serves identification, that through working in reverse enables simultaneously a basic reflection of reality and an abstraction of reality as well. The urge to desire a different reality from the one that we are facing now is undeniable. The attempt to achieve a condition, in which what is real and what is fiction are seamlessly blended together, is self-evident. Neither an illusion is suggested nor an imagination of a fantastic past. A fiction of the real is being introduced. A selection of artworks that present living, tangible objects, emphasizes on mundane everyday imagery, where the human emotions, the political values and narrations of our time are not being omitted. Other works focus more on abstract reality which in fact cannot be seen by the human eye but implies the physical presence of a living being. In between the exhibits, questions emerge: Has our reality become a hall of mirrors? And if so, are we happily entertained by the reflections and distortions, or are we desperately searching for a glimpse behind the looking-glasses and a way out?


Η υπερπραγματικότητα έναντι του σουρεαλισμού ισούται με τον υπερρεαλισμό. Σχήματα σμιλεμένα πολύ μεγαλύτερα ή μικρότερα από τις πραγματικές τους διαστάσεις, χρώματα πιο ζωντανά από το αναμενόμενο, αινιγματικές απεικονίσεις συνθέτουν μια υπερ-σουρεαλιστική συνθήκη προς παρατήρηση. Μεταβαίνοντας από την έννοια της «ανώτερης πραγματικότητας» του υποσυνείδητου – ορισμός του σουρεαλισμού – και της υπερχείλισής της στην κοινωνία, στην αδυναμία της συνείδησης να διακρίνει την πραγματικότητα από μια προσομοίωση της πραγματικότητας – ορισμός του ​​υπερρεαλισμού – η έκθεση δημιουργεί έναν αντικατοπτρισμό ενός κόσμου που απαρτίζεται από θεάματα πραγματικοτήτων. Το σχήμα και το χρώμα ως αναπαραστάσεις εκπληρώνουν δύο βασικές λειτουργίες. Η μια συνδέει τα πράγματα που ανήκουν μεταξύ τους και διαχωρίζει αυτά που δεν υπάγονται σε ένα σύνολο και η άλλη υπηρετεί την ταύτιση, που μέσω της αποδόμησης επιτρέπει ταυτόχρονα μια βασική αντανάκλαση της πραγματικότητας καθώς και την αφαίρεσή της. Η ύπαρξη της παρόρμησης για μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι αδιαμφισβήτητη. Η προσπάθεια για την επίτευξη μιας συνθήκης, στην οποία το πραγματικό με την μυθοπλασία συνδυάζονται άψογα, είναι αυτονόητη. Δεν προτείνεται λοιπόν μια ψευδαίσθηση ούτε μια θέαση ενός φανταστικού παρελθόντος, αλλά συστήνεται μια μυθοπλασία του πραγματικού. Μια επιλογή έργων τέχνης που παρουσιάζουν ζωντανά, χειροπιαστά αντικείμενα, δίνουν έμφαση σε κοσμικές καθημερινές εικόνες, όπου δεν παραλείπονται τα ανθρώπινα συναισθήματα, οι πολιτικές αξίες και οι αφηγήσεις της εποχής μας. Άλλα έργα επικεντρώνονται περισσότερο στην αφηρημένη πραγματικότητα, αυτή που δεν μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι, αλλά υποδηλώνει τη φυσική παρουσία ενός ζωντανού όντος. Ανάμεσα στα εκθέματα αναδύονται τα εξής ερωτήματα. Μοιάζει η πραγματικότητα μας σαν μια αίθουσα από καθρέφτες; Και αν ναι, μας διασκεδάζουν ευχάριστα οι αντανακλάσεις και οι παραμορφώσεις ή ψάχνουμε απεγνωσμένα για μια ματιά πίσω από το προφανές και μια διέξοδο;

Read full text in English or Greek
See list of works and exhibition plan
View images of the exhibition and works